MENU
Hoogbegaafdheid blog

Ben jij hoogbegaafd? Maar daar merk ik helemaal niets van!

Net als misschien wel het grootste deel van alle hoogbegaafden, houd ik doorgaans mijn mond over mijn eigen hoogbegaafdheid. Je zou dat misschien niet denken als je mijn boek, blogs, artikelen en reacties op social media leest, maar ik hou me ook graag van de domme. Dat had ik niet eens zo in de gaten, tot mijn vriendinnen me enigszins verbijsterd kwamen feliciteren na afloop van de lancering van mijn boek ‘Mijn hoogbegaafde kind en ik’. Ze wisten wel dat ik het druk had gehad met interviews die mij enorm raakten, met ouders die worstelden met de onvermoede hoogbegaafdheid van hun kind en vaak ook van zichzelf. Ze wisten ook dat ik soms huilend zat te typen, omdat ik het allemaal zo erg vond, want dat had ik wel gedeeld. Alleen hadden ze nog niet van mij begrepen waarom het mij persoonlijk zo raakte. Ik was blijkbaar in al die jaren vergeten te melden dat ik zelf hoogbegaafd ben. Waarom eigenlijk?

Schuld

Het is makkelijk om daar anderen de schuld van te geven. Een paar van die types die ooit pesterig of in een kwaaie bui hebben gezegd ‘jij denkt toch dat je zo slim bent?’ als je iets niet begrijpt, of iets ‘doms’ gedaan hebt. Ik heb blijkbaar besloten dat ik die vernedering eenvoudig kon voorkomen door het er gewoon niet over te hebben.

Ook op school maakte het geen verschil, toen Mensa me een IQ-diploma toestuurde. Ik zat in 3 of 4 VWO en ik deed precies genoeg mijn best, dus de school zag geen noodzaak om mijn hersens eens een portie leren-leren te geven. Na nog wat jaren van voornamelijk buitenschoolse activiteiten en weinig leren was ik klaar voor een miserabele studietijd en een reeks van dropping-outs.

Onvermogen

Voor mij is die hele studieperiode nog steeds pijnlijk en verdrietig. Ik had echt graag meer  gestudeerd en meer geleerd en meer geweten – en meer diploma’s behaald. Ik begreep alleen werkelijk met al mijn inzet niets van het onderwijssysteem, ik kon theorie niet bevatten en niet opslaan, en ik werd er letterlijk ziek van. Op weg naar de universiteit ben ik geregeld omgekeerd, zo misselijk was ik dat ik er van moest overgeven.
Op de een of andere manier werd ik door mijn eigen lichaam geblokkeerd: zelfs bij de interessantste colleges tolde mijn hoofd mij in slaap. Bizar, want in mijn eigen bed deed ik uren over in slaap vallen. Ik begrijp nog steeds niet hoe dat kan, want het is altijd zo gebleven, ook toen ik het opgaf met studeren. Ik ben zelfs opgehouden met voor mijn plezier avondstudies te volgen.

(Mocht iemand zich hier in herkennen: ik hoor het graag! Ook als je hier meer informatie over hebt. En misschien zelfs wel als je een wetenschapper bent en onderzoek doet naar dit fenomeen en mijn brein in plakjes wilt snijden - maar voor dat laatste nog wel wat bedenktijd alsjeblieft.)

Zonder de benodigde diploma’s kwam ik terecht in baantjes waar ik eigenlijk onder mijn niveau zat te werken, al moest ik dat eerst op een andere manier zien te bewijzen. En ik was niet zeker genoeg van mezelf om me te profileren in een organisatie.

Van de domme

Afijn, zo leidde van alles tot ‘ik houd me liever van de domme’. Er zijn allerlei redenen voor te bedenken. Meestal mompel ik iets over onderpresteren, of ik haal gewoon mijn schouders op, als vrienden en andere lieve mensen opmerken ‘Ben jij hoogbegaafd? Maar daar merk ik helemaal niets van!’
En in sommige gevallen houd ik lekker mijn mond en denk ik met een grijns ‘it takes one to know one’.

Over Suzanne Buis

Suzanne Buis is moeder van drie dochters (2005, 2013, 2015) en auteur van o.a. ‘Mijn hoogbegaafde kind en ik’, een interviewboek met verhalen van ouders, plus adviezen over hoogbegaafdheid. In haar blog bespreekt ze (voor)oordelen waar (ouders van) hoogbegaafden veel mee te maken krijgen (klik op haar foto om naar haar website te gaan).
Suzanne Buis geeft lezingen en workshops via Hobega.

Reacties (21)

Leroy Moens
21 November 2015

Ik herken mezelf enorm in je verhaal. Op alle punten die je noemt heb ik overeenstemming in mijn eigen leven. Het vermoeide gevoel, slapeloosheid, onderpresteren en gewoonweg geen affiniteit hebben met het onderwijssysteem. Overigens heb ik nog steeds geen oplossing en zit ik enorm vast in mijn leven en met mijzelf.
Groet Leroy

Bianca
21 November 2015

Wat is het toch belangrijk om letterlijk gezien te worden! Voor mij vallen er wel stukjes op z'n plek. Liefs,
Bianca van der Spoel

Miranda
22 November 2015

Als kind snapte ik niet zoveel van de wereld om me heen, en heb er op school best een potje van gemaakt...geen idee hoe ik mezelf kon leren leren, veel te snel afgeleid door iets nieuws, iets anders. En de wereld snapte mij ook niet zo goed, begreep niet waarom ik niet gewoon een blij kind was. Gevolg was nog meer onbegrip en wederzijdse machteloosheid...pas nadat ik een artikel las van een hoogbegaafde dame die, net als jij nu, mij beschreef, vond ik ergens begrip. Ik was niet raar, er waren meer mensen zoals ik! Ik heb mijn draai gevonden, doe wat ik leuk vind en hoef van mezelf niet overal meer goed in te zijn, t mag ook wel eens wat minder. Maar oh wat had ik graag als 15 jarige geweten wat ik nu weet :) dus aan alle ouders met (echt) hoogbegaafde kinderen: hou van ze, steun ze, en leer ze leren, laat ze niet verdwalen in de wereld waarin we toch al zoveel moeten...

Natascha
22 November 2015

Herkenbaar op alle fronten. Ik vermoed dat het slaperige bij mij veroorzaakt wordt door beelddenken: als er teveel lineair-auditieve informatie op me af wordt gevuurd (in geluid of schrift) dan kunnen mijn hersenen dat niet snel genoeg verwerken (dwz - in groter verband plaatsen, aan kapstokjes hangen, alle associaties die in mijn opkomen een plek geven). En anderzijds gaan mijn hersenen en gedachten dan weer zo snel dat mensen mij vaak niet kunnen volgen. En ook 's avonds hád ik daar last van: gedachten die maar door gingen. Daar ben ik vanaf gelukkig :-)

Renee
23 November 2015

Ik herken mezelf en mijn dochter hier zo ontzettend in. Ik heb wel een draai gevonden in mijn leven, maar ik zie mijn dochter worstelen met de middelbare school. Ze wil zo graag, maar begrijpt vaak niet wat er van haar wordt verwacht. Ze weet de antwoord op de vragen, maar die zijn zo logisch dat ze de helft niet opschrijft. We proberen haar te leren, dat ze moet opschrijven wat een docent van haar verwacht en niet wat het juiste antwoord is. Ze ziet haar HB nog steeds als iets vervelends ipv haar kracht. Zo sneu...

Hes*
23 November 2015

Hoe herkenbaar. Ik heb twee modii, de domme en de slimme. De domme die geen moeite wil doen, lui is zich verveelt en de boel saboteert heeft meestal de overhand. Deze modus is bij mij ontstaan nadat ik mavo advies kreeg na de lagere school. Ik heb me gewoon maar aangepast aan de heersende orde om van het gepest af te zijn. Toen ik een HB kind bleek te hebben ging bij mij een lichtje branden en kwam ik in een rouwproces waar ik 4 jaar later nog steeds niet mee klaar ben. Ik doe nu helemaal geen betaald werk meer omdat ik doodongelukkig werd van dat werken onder mijn nivo. Gelukkig heb ik een passie waar ik veel voldoening uit haal en waarin ik weer kan groeien Het blijft een geworstel om eindelijk mezelf te worden en die domme modus van me af te schoppen maar ik ben op de goede weg. Misschien durf ik straks ook nog eens een IQ test te laten doen.....

Jolan
23 November 2015

Herkenbaar.. Hik al jaren tegen de test van Mensa aan, maar durf niet. Ik heb 2 hoogbegaafde kinderen

Bert
23 November 2015

Heel herkenbaar, ik heb zelf jarenlang ondergepresteerd, toen ging het redelijk. Nu zijn de eisen hoger, ben bezig aan een masterthese en weet werkelijk niet wat er van me wordt verwacht. Ik denk dat ik duidelijk schrijf en redeneer maar de rest van de wereld (of althans 98 % daarvan denkt daar anders over!) Ik ben nu 58, weet pas vier jaar wat mijn diagnose is, namelijk hoogbegaafdheid. Bij Mensa veel er en herkenning maar in de rest van de wereld valt het nog niet mee.....

Martin
25 November 2015

Dank jullie allen voor de openhartigheid en de voorbeelden. Dit brengt mij weer op een spoor als ik naar mijn dochters kijk. En daarmee weer terug als spiegel naar mijn vrouw en mezelf. Hartelijke groet!

Ilse van der Wind
12 Januari 2016

Wat fijn om deze zo herkenbare verhalen/reacties te lezen. Wij hebben vier kinderen, waarvan de oudste getest is en HB. De andere drie hebben i.i.g. een ontwikkelingsvoorsprong, maar zijn nog niet officieel getest. Onze ervaring is dat school en omgeving vaak pas echt actie ondernemen als kinderen getest zijn. Dan kan er ineen keer zoveel meer.
Zelf weten mijn man en ik niet goed wel welk bij ons past en zijn wij daarin al jaren aan het onderpresteren. Zelf loop ik hier het meest in vast. Voel mij echt ongelukkig in mijn werk. Herken steeds meer van de kinderen in mijn man en mij terug van de specifieke kenmerken van HB. Wel fijn om mijn man daarin ook als maatje te hebben, zodat we samen vlot van de hak op de tak kunnen springen ;-) Hebben jullie ervaringen in welk werk goed matcht met HB-zijn? Geeft het rust en begrip om je als volwassene ook te laten testen? Zo ja, hebben jullie nog adviezen voor een faalangst-training? Kortom hier nog genoeg bomen van onze weg af te halen, maar wij gaan ervoor.

Katja
29 April 2016

Ik moet huilen als ik dit lees. Het is zo vreselijk herkenbaar. Toch ben ik niet hoogbegaafd volgens mij. Maar blijkbaar wel 'anders'.

Wilma
17 November 2016

Heel kenbaar allemaal, ben er nu pas achter dat ik hoogbegaafd ben.
Gebruikte altijd moeilijke woorden, voelde mij altijd anders dan andere, ook de wereld waarin ik als kind leefde, gierde door mijn hoofd, dat het anders kon. hielp kinderen met hun rekenen, en dictees. Werd nooit begrepen, zelfs niet door de werkgevers, vaak moest ik ook een mening geven, maar dorst geen mening te geven, over de veranderingen, hij drong aan om daar ook mijn mening over de geven, en dat deed ik uiteindelijk, de reactie van mijn medewerkers waren: Dat had ik ook willen zeggen!! Het heeft mijn baan gekost in het ziekenhuis waar ik werkte. Alles bij elkaar is er vaak onbegrip geweest, en nog steeds vinden de mensen mij raar en vreemd. Ben zelf een persoon die andere bij wil staan en wil helpen, terwijl dat vaak mijn hoofd kost. Daarin tegen heb ik vaak nog oplossingen voor problemen, of uitvindingen, maar krijg de kans niet omdat te verwezenlijken, wegens te weinig inkomen. Vindt het jammer dat het allemaal te niet word gedaan, mensen met deze gave moet je eigenlijk koesteren, maar het tegenovergestelde word eerder gedaan, dan het begrepen word. Voel de mensen met verdriet ook aan, waardoor ik zelf heel rot gaat voelen, daardoor ben ik ook vaak emotioneel, en huil gerust mee met andere mensen. Probeer dan voor hun een oplossing te vinden, die hun kunnen toepassen. Bij een opleidingen voor Schoonheidspecialisten haalde ik altijd hoge cijfers, en kreeg heel vaak opmerkingen en schelpartijen, maar dacht bij mezelf !! Wat zijn jullie toch zielig, om zo jaloers te zijn. Maar werd daardoor wel onzeker, en voelde mij gelijk niet meer thuis, mijn cijfers gingen daardoor achteruit, en dorst niet meer de beste te zijn, ging mij inhouden daardoor, ben gestopt met de opleiding. Net zoals bij Franse lessen, waar wij plotseling in eens een proefwerk kregen, zonder er maar iets van te weten dat wij het kregen. Zelfs ik was er van slag van, maar gingen het maar maken, laat ik nu de enigste zijn met een hoge cijfer 9 niemand had dat. Ik was verbaasd dat ik dat had!! Ik zij tegen de leraar, dat kan niet, dit cijfer is niet goed!!! Waar staat de punt? En hij draaide het blad om, en bleek toch een 9 te zijn. En nog steeds niets in de gaten te hebben dat ik wel eens hoogbegaafd zou kunnen zijn. Tot nu toe durft ik niets meer te maken of te zeggen, ben erg bang geworden, dat ik weer word uitgescholden of weggepest word. Vroeg mij af, waarom doen de mensen zo lelijk? Waarom zijn ze zo gemeen? Wil zelf altijd het goede voor de mensen, waarom doen hun dan dingen andersom? Dat begreep ik nooit, jaloers zijn op mij ? Waarom? Ben niets bijzonder om jaloers op te zijn!! Kreeg vaak te horen van vrienden dat ik apart was, en uniek, omdat ik anders was dan anderen. Later kreeg ik hoofdpijn, dat kwam door mijn haar die lang en zwaar was. Ging naar de huisarts met deze klachten, werd een hersens scan gemaakt, later moest ik terug komen voor de uitslag, kwam binnen, en kreeg gelijk alles over mij heen, zoals: jammer, jammer, jammer, er kwamen bij mij vraagtekens, waarom doet die man zo gek? Uiteindelijk zij de huisarts dat ik een vermogen had, die niemand had om te leren. Begreep de huisarts niet, wat bedoeld u daarmee? Nou jij heb een deel van de hersens, die nog niet gebruikt zijn, jammer vind ik dat!! Oh zij ik, was verbaasd, om dat te horen, en zo ging ik weg!! Het spookte elke keer door mijn hoofd wat de huisarts tegen mij gezegd had. Maar had helaas een te druk leven met een kind, waardoor het onmogelijk was om daar iets aan te doen. Had een schaamte gevoel, had altijd het idee dat ik niets kon, en dorst nooit iets te ondernemen, ergens in, omdat het geld er niet voor was. enz enz enz. En vandaag de dag is het nog steeds hopeloos, omdat het geld er nog steeds er niet voor is, zit ik vast in alles en voel mij daardoor heel ongelukkig!! Einde verhaal.

Wilma
17 November 2016

Nog even een extra toelichting:

Sta open om nieuwe dingen te leren, wil mij altijd voor 100% procent inzetten, maar word nog steeds in alles tegengehouden. De medische wereld trek mij enorm, om daarin werkzaam te zijn, of iets uit te vinden in medicijnen, wat de mensen of kinderen kunnen helpen, tegen ziektes, mijn drang om door te gaan, om iets te bereiken is enorm. Maar elke dag die voorbij gaat, is zonde dat er nog steeds niets bereikt is, in het leven. Mijn kracht en mijn uithoudingvermogen, om door te gaan is zo groot, dat sommige mensen zeggen, ik had allang opgegeven, wat knap dat jij zo doorzet met alles om het toch te bereiken. Dat is wel met een omweg, maar liever met een omweg als helemaal niet.

Lia
06 Januari 2017

@Wilma, wellicht heb je hier iets aan :
https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/hoger-onderwijs/vraag-en-antwoord/wat-is-het-levenlanglerenkrediet of https://www.loi.nl/nieuws/tegemoetkoming ? Er zijn verscheidene opties, ik zou zeker even verder googlen. Gewoon doen meis, het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.

Erol Alici
19 Januari 2017

Heel herkenbaar. Ik zou zo graag willen dat mensen begrijpen dat ik niet betweterig ben of een bemoeial. Ik ben hoogbegaafd, that's all. Maar helaas zien mensen mij of als een vergeetachtige sukkel en negeren mij of vinden mij (naar mijn gevoel) irritant. Ze begrijpen totaal niets van mijn gedachtenwereld en persoon. Ik ben niet zoals zij, maar dat maakt mij niet beter of slechter, zo ben ik gewoon.

Silvia
28 Januari 2017

Zo blij met deze verhalen...ik ben bijna 49 en voor mij vallen de puzzel stukjes langzaam aan op zijn plek maar raak iedereen kwijt omdat ze mij niet begrijpen en me lastig vinden.
Wist ik maar bij wie ik terecht kon om antwoord te krijgen op mijn vragen want raak geïrriteerd dat mensen je veroordelen zonder je daadwerkelijk te begrijpen en anderzijds snap ik ook dat mijn redenaties verwarrend zijn voor anderen

?
09 Februari 2017

geachte dir/red.
Ik ben 70 jaar en een nog gewoon actief/leraar/wetenschapper en schrijver met
een fotografisch geheugen,,,waar van ik nu een poging,,doe om er een te
schrijven,,,ook probeer ik een info-buro te openen gewoon langs deze weg.
Ik weet niets over rekenen,,voet ballen verder is letterlijk alles goed,ook heb ik
moeite met iets te vergeten,,,men zegt ik ben een lopende ecyclopedy of ik heb een
olifanten geheugen! ben ik nu hoog begaafd

Marinka
12 Maart 2017

Zelf herken ik me ook enorm in dit artikel. Alleen heb ik het idee dat heel veel mensen sinds internet er is, het heel prettig vinden om zichzelf overal in te herkennen of om juist artikelen te schrijven waar kennelijk ieder zich in herkent. Dus dat zet bij mij dan weer twijfels. Mijn IQ moest door ongeval en rechtszaak worden getest (gevolgen ivm schadevergoeding) en kwam op 128. Veel hoger dan mijn opleiding. Hier wist ik nooit wat er van me werd verwacht hoe na te denken. Daarom bijna geen opleiding gedaan. Maar ik werk met alleen maar universitaire collega's nu. Mijn baas was hoogleraar en zei dat ik Anders ben en mijzelf heb ontwikkeld. Zelf heb ik geen idee. Wel blij dat ik nu veel meer happy ben en het voelt alsof ik met mijn kwaliteiten kan werken!

Paulette van der Wal
25 Oktober 2017

Dag allemaal,
Ik zit in de 5e klas van Havo en doe mijn profielwerkstuk over hoogbegaafdheid. In mijn profielwerkstuk onderzoek ik of aparte scholen voor hoogbegaafden wel of niet van belang zijn. Voor dit onderzoek moet ik mensen met verschillende meningen interviewen. Ik heb al gesprekken gehad met een specialist, een hoogbegaafde zelf en de ouders daarvan. Nou ben ik nog op zoek naar een ouder van een hoogbegaafde die ervoor heeft gekozen zijn/haar kind niet naar een speciale school te sturen. Ook ben ik op zoek naar een algemene tegenstander voor de speciale scholen. Deze mensen zouden mij enorm helpen bij mijn profielwerkstuk door simpelweg een paar vragen via de mail of telefonisch te beantwoorden.
Ik ben bereikbaar op het volgende mail adres:
paulettevanderwal@gmail.com

Lisette Schrijft
31 Oktober 2017

Ja, herkenbaar dus, alleen de titel al ;) ik heb wel juist dat het studeren perfect gaat, bij alle studies of cursussen die ik doe. Dat schept hoge verwachtingen... tot de praktijk komt. Dan moet ik ineens die kennis gaan toepassen en dan.. gaat het mis. Faalangst, perfectionisme, blokkeren.
Ik weet nu dus heel veel maar er iets mee doen? Ho maar. Erover blijven schrijven lijkt me in ieder geval een goed begin...

Alwin Dijkstra
18 April 2018

Hi, ik wil even zeggen heel erg herkenbaar. Ik ben inmiddels 35 jaar, maar mijn school carrière is ook niet echt vlekkeloos verlopen, met pijn en moeite havo en vwo 1 jarig gehaald. Maar zoals je zegt, de manier van onderwijs, prikkelt mij niet ik ben van de dialoog waarom en graag wat meer interactie, i.p.v. opdrachtjes en voorlezen uit een boek.

Maar goed moet zeggen ik vind het wel grappig al die verhalen op deze site, zo herkenbaar. En ook ik had het liever gehad dat ik het mijn familie niet had verteld. Opeens had mijn oom, mijn broertje het ook. (btw zonder bewijzen)

Maar goed, wat ik tegen je wil zeggen ik heb ondertussen, na veel hulp mijn draai weer gevonden. Weer een leuke baan, en gestart bij de open universiteit (deeltijd)met de opleiding Bi en uiteindelijke doel AI. Wat ik hiermee wil zeggen is, het is nooit te laat. Leren kost je geen moeite etc. Dus zoek iets wat je interesse heeft, zet een doel and go for it. Voor mij geeft het mij veel meer kracht en eigenwaarde, vooral als ik straks ook kan zeggen ik ben afgestudeerd.

Hoop dat je hier iets aan hebt,

en remember your not alone!

Reageren

'Richelle is een gedreven vakspecialist met verschillende invalshoeken voor haar deskundigheid: zelf sinds jaar en dag leraar, met specialistische kennis over hoogbegaafdheid in het onderwijs en HB-ervaringsdeskundige. Van harte aanbevolen!'

Grethe van Geffen; oud-voorzitter van de vereniging Mensa NL

Copyright © 2018 Hobega - alle rechten gereserveerd -

KvK: 53232364 BTW nummer NL100148153B01

Bezoek ook onze andere sites: www.toprooster.nl www.DDA.nl