MENU
Hoogbegaafdheid blog

Jij snapt mij toch niet

Zijn gezicht, zijn houding, zijn hele lijf straalt uit: foute boel. Zijn moeder weet al beter dan haar armen om hem heen te slaan, zoals toen hij nog klein was. Eerst maar thuis komen.

Onderweg van school naar huis zegt hij niets, ook niet als zijn moeder voorzichtig informeert of er iets gebeurd is.

Voeten vegen wordt stampen. Zijn tas vliegt in de hoek. Hij loopt zonder oogcontact te maken langs zijn moeder en roept brutaal om snoep. Ze merkt sussend op dat hij even rustig moet gaan zitten, kopje thee...
Woest smijt hij de keukenla dicht.
‘Wat is er nou?’ vraagt zijn moeder.
‘Wat kan jou dat schelen’ mompelt hij.
‘Heel veel’ merkt ze op.
‘Jij snapt mij toch niet!’ roept hij voor hij naar de gang loopt. En voor hij zijn kamerdeur dichtsmijt: ‘NIEMAND SNAPT MIJ!’

Herkenning

Veel ouders van een hoogbegaafd kind zullen dit herkennen. De meisjesversie gaat vaker gepaard met snikken en een bibberstem. Maar het komt op hetzelfde neer: de frustratie waarmee veel hoogbegaafde kinderen uit school komen, het onvermogen er over te praten en de woede die ontstaat bij steeds weer niet begrepen worden – en niet begrijpen waaróm. Waarom steeds dezelfde lesjes? Waarom ‘de meeste stemmen gelden’ en dan wéér dat stomme spel doen? Waarom nog honderd sommen als de eerste tien goed waren?

Het zijn vaak eenvoudige dingen die enorm kunnen oplopen, omdat ze dag in dag uit voorkomen in het leven van hoogbegaafde kinderen. Als daar dan iets heftigers bovenop komt, valt het nog niet mee om dat te herkennen. Niet als ouder en niet als kind. Als je het als kind al niet begrijpt, hoe moet je dan antwoord geven als je vader of moeder vraagt wat er aan de hand is?

Van kwaad tot erger

‘Schaken is voor sukkels’. Eigenlijk is dat het enige wat er gebeurd is: dat werd geroepen in de klas. De juf had daar alleen op gereageerd met ‘niet zo schreeuwen’. Waarom had zij niet gezegd dat dat onaardig is? En waar had dat kind het eigenlijk over? Zij heeft vast zelf nooit geschaakt; maar toch zal het grootste deel van de groep weer naar haar luisteren en nu dezelfde mening hebben. Zoals altijd. Weer werd hij buitengesloten.

Wat heeft hij er aan om het zijn moeder te vertellen? Ze zegt vast ‘laat ze kletsen. Schaken is juist helemaal niet voor sukkels. Trek je er niets van aan.’
Wat weet zijn moeder er nu van, hoe het werkt in de klas. Een paar kinderen bepalen, en de rest denkt dat het zo is. Net als politici, net als de ergste machthebbers, net als oorlogsaanvoerders die miljoenen mensen hebben vermoord. 

Klop, klop... de deur op een kier. ‘Was school niet leuk?’ vraagt zijn moeder zacht.
‘Jij stuurt mij eigenlijk gewoon naar Hitler!’ roept hij en aan haar reactie ziet hij dat hij te ver gaat, dat ze natuurlijk niets weet van al die stappen in zijn hoofd, waardoor het wél logisch is wat hij zegt. Hij vreest haar schrik en dat ze haar geduld verliest of dat ze de deur dichttrekt en hem alleen laat, alles tegelijk. En hij vecht tegen de tranen die op zijn keel duwen. ‘Jij snapt mij niet!’

Ze komt naast hem zitten op het bed. ‘Snap jij jou wel?’
En dan is er niets meer aan te doen, behalve zijn hoofd heel hard in het kussen drukken.

Over Suzanne Buis

Suzanne Buis is moeder van drie dochters (2005, 2013, 2015) en auteur van o.a. ‘Mijn hoogbegaafde kind en ik’, een interviewboek met verhalen van ouders, plus adviezen over hoogbegaafdheid. In haar blog bespreekt ze (voor)oordelen waar (ouders van) hoogbegaafden veel mee te maken krijgen (klik op haar foto om naar haar website te gaan).
Suzanne Buis geeft lezingen en workshops via Hobega.

Reacties (10)

Marco de Vries
23 Januari 2016

Herkenbaar. Ik moet zeggen 'helaas' erg herkenbaar, want beter is het als je je kinderen er niet in herkent. Mooi beschreven! Onze zoon van 8 zat precies in zo'n situatie. Maar met veel geduld en luisteren en luisteren en nog eens luisteren (en een veilige omgeving creeeren!) kom je een heel eind. Het gaat inmiddels veel beter. Dank je wel voor deze mooie blog!!

Marloes Stuivenberg Hartman
23 Januari 2016

Wat ontzettend herkenbaar en wat 'fijn' om te zien dat we niet de enige ouders zijn die dit herkennen.
Onze zoon van bijna 6 komt regelmatig zo thuis of kan ineens zo reageren maar niet vertellen hoe dat komt. Vreselijk om je kind zo te zien worstelen.

AWP
27 Januari 2016

Hoe treffend.. ontroerend.. herkenning. De momenten blijven pijnlijk.

Wilhelmina
05 Februari 2016

Wat vreselijk frustrerend. Dat is in ieder geval wat ik wel snap. Wat een eenzaamheid spreekt hieruit,dat snap ik ook.En ook hoe jè je als ouder van een hoogbegaafd kind voeld. Ook hier passend onderwijs zò nodig! Sterkte!

Ingeborg
05 Februari 2016

Pffff slik, zucht erg herkenbaar helaas.
Mijn kind heeft dan naast begaafde intelligentie ook nog dyslexie. Wordt dan ook uitgemaakt voor dom! En lekker boeiend die stomme verhalen van jou!! Je hart breekt als ouder.

Jolanda Pant
25 Februari 2016

Wat ik me afvraag.... ik heb geen hoogbegaafde kinderen, maar ik herken dit ook zeker.
Waarom heet het in mijn gezin 'gewoon pubergedrag' en maar schijnt het ook iets 'typisch hb's' te zijn??

Yvonne
28 Juli 2016

Als net 22-jarige zonder kinderen is deze blog ook voor mij heel herkenbaar... Maar dan niet vanuit het perspectief als ouder maar als kind. Ik was dat kind dat zich altijd anders voelde, dat gepest werd omdat ik slimmer was dan de rest van de klas, terwijl zij me juist dom lieten voelen. Mijn moeder was die moeder die zo haar best deed om mij te begrijpen, terwijl mijn vader op wie ik heel veel lijk) haar steeds zei dat het er vanzelf wel uit zou komen.. En steeds maar weer voel(de) ik me zó onbegrepen, was de wereld zó oneerlijk. Op een gegeven moment werd bij mijn neefje geconstateerd dat hij hoogbegaafd was, en toen begonnen de twijfels. Bij mij, bij mijn ouders: zou er dan toch een verklaring zijn? Ik werd getest op alle vormen van autisme, waarbij ook mijn omgeving vragenlijsten in moest vullen. Mijn mentor destijds had echter geen idee van het schild dat ik in de klas op hield, en vulde alle vragen in alsof er niets aan de hand was. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat er "iets" was, maar om te weten wat precies, moesten er meer onderzoeken worden gedaan. In overleg met mijn ouders (ik was toen net 16) hebben we toen besloten om niet verder te kijken, want een labeltje zou op dat moment het pesten niet stoppen. Nu zijn we zes jaar verder, en knaagt het gevoel van 'anders zijn', en niet begrepen worden nog altijd aan me. Het pesten en buitengesloten worden is gelukkig gestopt toen ik ging studeren en iedereen van mijn oude school achterliet. Ik wist niet wat me overkwam: ik mocht éindelijk mezelf zijn en werd door niemand raar gevonden of uitgelachen! Mijn vader is inmiddels helaas overleden, de enige persoon binnen ons gezin door wie ik me op een ander niveau begrepen voelde. De twijfels blijven bestaan, vandaar mijn aanwezigheid op deze website: 'zal ik dan tóch een keer die onderzoeken voortzetten?' Het voelt voor nu in ieder geval ontzettend fijn dat er meer mensen zijn met mijn 'kronkels'. En aan alle struggelende ouders: soms helpt een arm om je heen meer dan alle woorden samen. Toen ik nog bij een psycholoog liep wilde mijn moeder altijd met me napraten in de auto op weg naar huis, terwijl als mijn vader me ophaalde, we in stilte naar huis reden, allebei met onze gedachten totaal ergens anders. Stiekem wilde ik altijd dat mijn vader me kwam halen.

Sarah
09 September 2016

Voor mij is dit helemaal niet herkenbaar. Ik heb me op school wel altijd onbegrepen gevoeld, waren ze oneerlijk en voelde ik me anders etc. Maar gelukkig had ik een moeder die het WEL begreep. En zij begreep ook niet waarom niemand begreep dat ik meer wilde, anders was etc. Steeds weer tegen die muur oplopen bij de leraren. We werden er allebei hopeloos van. Tot op mijn 15e we er dus achter kwamen dat ik hoogbegaafd ben. Ondertussen wel al mijn zelfvertrouwen verpulverd, in een depressie terecht gekomen met alle gevolgen van dien en een chronisch onderpresteerder geworden. En nog steeds voelen mijn prestaties als 'nep'. Ik heb voor mijn Master diploma's bijna niets gedaan en ik was bij 1 zelfs bijna cum laude afgestudeerd. En dan zegt iedereen wat knap, maar ik weet dat ik meer had kunnen doen, maar ja met minder moeite kom ik er ook dus waarom moeite doen. En omdat het zo makkelijk gaat allemaal voelt het niet als een prestatie en is het heel moeilijk voor te stellen dat het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is. Ik ben nu 25 en nog steeds aan het leren dat je niet alles in 1x kan leren. Super frustrerend aan een kant, maar toch ook heel fijn, want als het dan wel lukt is het heel knap.

De Juf
17 April 2018

Ook voor die juffen kan het zo enorm moeilijk zijn. In mijn klas zit er niet een die hoogbegaafd is, maar, zoals ik het zo inschat, wel een stuk of 6 kinderen waarvoor de stof makkelijk is en de wereld moeilijk. Allemaal anders; de een met de dubbele diagnose HB-ADHD, de ander balancerend op het randje 'autisme'. De een verdiept zich het liefst in de wereld van getallen, de ander leest als het even kan de hele dag. En allemaal hebben ze hun frustraties. Waarom lukt het niet de sommen af te maken, waarom is 'spelling' zo makkelijk, hoe komt het dat de andere kinderen de gymles niet begrijpen, waarom moet je eerst je fruit eten en dan pas..

Als juf probeer ik elke dag opnieuw ruimte te geven aan de vele vragen, ideeën en verhalen. De kinderen werken zoveel mogelijk aan opdrachten die uitdagen en ruimte geven. Ik praat met de kinderen over wat ze dwars zit. Laat ze buiten rennen als het hoofd te vol is, geef ze de kans te werken aan een sommenmachine, als een hoofd te vol is voor stomme sommen en, meer dan dat alles, vraag ik ze mij te helpen om hen te begrijpen. Ik knuffel, troost, kietel, giechel, huil en denk met ze mee, maar toch kan ik niet voorkomen dat ze af en toe huilend onder tafel zitten, dat ze vastlopen en stil blijven of uit pure frustratie hun buurman meppen. En als ik dan 's avonds in bed lig (of op internet toch nog eens zoek naar tip, trucs en informatie) grijpt het me aan. Ik wil ze zo graag wél begrijpen en ze laten beseffen dat ze er niet alleen voor staan.

Richelle De Deugd
17 April 2018

Wat mooi en kwetsbaar geschreven 'De Juf'! De kinderen zijn vast enorm blij met een juf zoals jij. En gelukkig zijn er heel veel leerkrachten die er zo in staan.

Reageren

'Richelle is een gedreven vakspecialist met verschillende invalshoeken voor haar deskundigheid: zelf sinds jaar en dag leraar, met specialistische kennis over hoogbegaafdheid in het onderwijs en HB-ervaringsdeskundige. Van harte aanbevolen!'

Grethe van Geffen; oud-voorzitter van de vereniging Mensa NL

Copyright © 2018 Hobega - alle rechten gereserveerd -

KvK: 53232364 BTW nummer NL100148153B01

Bezoek ook onze andere sites: www.toprooster.nl www.DDA.nl